تصویر ثابت

شباهت حضرت یحیی و امام حسین (ع) + کهیعص - 2فانوس

2فانوس

2 فانوسے که چراغ راه زندگے هستند....

شباهت حضرت یحیی و امام حسین (ع) + کهیعص

«بسم رب الحسین»

در شباهت بسیار میان حضرت یحیی و امام حسین (ع) شکی نیست از جمله شباهت هایی که دارند:
1- سر هر دو از تن جدا شد.
2-سر هر دو بر تشت طلا انداخته شد.
3- هر دو در حال امر به معروف و نهی از منکر به شهادت رسیدند.
4- اسم هر دو از جانب خداوند گذاشته شد و تا آن موقع سابقه نداشت.
5- صورت هر دو نورانی بود.
6- کشندگان هر دوی اون ها زنا زاده بودند.
7- تکلم هر دو سر بعد از بریده شدن.
 اما داستان حضرت زکریا و متولد شدن حضرت یحیی در ادامه مطلب.... 
 حضرت زکریا(ع)از درگاه خداوند خواست تا نام های پنج تن آل عبا را به او بیا موزد. خداوند نام آنها را به او آموخت.
زکریا(ع) هر گاه نام محمد(ص)، علی(ع)، فاطمه(س) و حسن را به زبان می‌ آورد، غم و اندوه از او برطرف می ‌شد. ولی وقتی که نام حسین(ع) را به زبان می ‌آورد، بی‌ اختیار منقلب شده و اشکهایش جاری می‌ گشت و نفس‌ هایش به شماره می‌ افتاد. روزی به خدا عرض کرد: «خداوندا! چه شده که وقتی نام محمد(ص)، علی(ع)، فاطمه(س) و حسن(ع)را به زبانم می ‌آورم، اندوهم برطرف می ‌گردد، ولی همین که نام حسین(ع)را به زبان می‌ آورم منقلب می‌ شوم و اشکهایم سرازیر می ‌شود؟»
خداوند ماجرای جانسوز شهادت حسین(ع) را به او خبر داد و فرمود:
«کهیعص» کاف اشاره به کربلا است، هاء اشاره به هلاکت عترت حسین(ع) است، یاء اشاره به یزید ستمگر است که موجب ظلم به حسین(ع) می‌شود، عین اشاره به عطش حسین(ع)است، و صاد اشاره به صبر او است. [1]
وقتی زکریا قصه حسین(ع) را شنید، سه روز از مسجد بیت المقدس بیرون نیامد و برای مصائب حسین(ع) گریه و ناله کرد و گفت: «خدایا! آیا علی و فاطمه(ع)را به چنین مصیبت جانسوزی مبتلا می‌ کنی؟!...»
آن گاه عرض کرد: «خدایا! به من فرزندی بده که در این سنین پیری چشمم از او روشن گردد. سپس علاقه آن فرزند را در قلبم بیفکن، آن گاه همان گونه که محمد(ص) حبیبت، را به فاجعه جانسوز قتل فرزند ش مبتلا کردی، مرا نیز به فاجعه جانسوز قتل پسرم مبتلا گردان تا من نیز هم درد پیامبر اسلام گردم.» [2]
خداوند حضرت یحیی(ع)را به زکریا داد و همین حضرت یحیی(ع)به خاطر نهی از منکر، به فرمان طاغوت زمان، کشته شد و سرش را در میان طشت طلا نهادند، و جریان شهادتش شبیه شهادت حسین(ع)، جانسوز بود.

منابع:
1- بحارالانوار ج 14، ص 178
2- همان منبع در همان صفحه.

+ نوشته شده در جمعه 9 آبان 1393 ساعت 14:31 توسط میم.ر | بخش نظرات: 12 فانوس روشن